Strange days : Το Σκοτεινό Αριστούργημα των Doors και τα 10 Διαμαντάκια που Δεν Γέρασαν Ποτέ

25 Σεπτεμβρίου 1967.

doors, Strange thinks * 📷Joel Brodsky

Εκείνη την εποχή, άλλοι έψαχναν την ειρήνη, άλλοι την επανάσταση κι άλλοι απλώς το επόμενο πάρτι. Κάπου στο Λος Άντζελες, τέσσερις τύποι αποφάσιζαν ότι όλα αυτά χωρούν μέσα σε έναν δίσκο.

Αν το πρώτο άλμπουμ των Doors ήταν η πρώτη μας γνωριμία μαζί τους, το Strange Days ήταν η στιγμή που μας πήραν από το χέρι, μας έβαλαν στο δωμάτιο κι έκλεισαν την πόρτα. Εμείς, εννοείται πως, μπήκαμε...

Έξω, η Αμερική ζούσε το ανέμελο «Summer of Love». Οι Doors όμως είχαν μια κάπως διαφορετική άποψη: λουλούδια ναι, αλλά τοποθετημένα σε ένα μαύρο βάζο.

Τα 10 «Διαμαντάκια» & πώς αγγίζουν την ψυχή μας

Strange Days Ο εξωγήινος ήχος του Moog synthesizer σε μια από τις πρώτες εμφανίσεις του στο rock. Οι Doors είχαν περισσότερα κανάλια στο στούντιο και αποφάσισαν να τα χρησιμοποιήσουν για να μας κάνουν να νιώσουμε λίγο πιο άβολα. Ευτυχώς!

You're Lost Little Girl Εδώ χαμηλώνουν οι τόνοι. Ο Morrison δεν φωνάζει· ψιθυρίζει με μια εύθραυστη τρυφερότητα, σαν να μιλά σε κάποιον που έχει χαθεί κι αναρωτιέσαι αν πρέπει να τον οδηγήσεις πίσω ή να χαθείς μαζί του.

Love Me Two Times Από τα αγαπημένα μου, και ξαφνικά... blues, ρυθμός και εκρηκτική επιθυμία! Ένα τραγούδι που σε κάνει να θες απλώς να κουνηθείς, θυμίζοντάς μας ότι η μουσική χρειάζεται σώμα για να ζήσει.

Unhappy Girl Από εκείνα τα χαμηλόφωνα κομμάτια που κάθονται στη γωνία του δίσκου. Περνούν τα χρόνια και ξαφνικά γυρίζεις και του λες: «Εσύ ήσουν εδώ τόσα χρόνια;»

Horse Latitudes Εδώ η μουσική σταματά και δίνει τη θέση της στο καθαρό θέατρο και την ποίηση. Ένας rock δίσκος που στη μέση του σου λέει: «Τώρα θα ακούσεις ποίηση». Εντάξει Jim, ακούμε!Moonlight Drive Το τραγούδι που γέννησε τους Doors στη Venice Beach το 1965. Ο Morrison σου κάνει νόημα «έλα» για μια νυχτερινή διαδρομή κι εσύ, επειδή προφανώς δεν έχεις ένστικτο αυτοσυντήρησης, μπαίνεις στο αμάξι!

People Are Strange Ο διαχρονικός ύμνος της αλλοτρίωσης. Το ακούς μικρός και λες «ωραίο κομμάτι». Μεγαλώνεις λίγο και καταλαβαίνεις πώς είναι να νιώθεις ξένος μέσα στο πλήθος.

My Eyes Have Seen You Άμεσο, ακατέργαστο rock. Σαν μια βόλτα με το αυτοκίνητο σε έναν δρόμο χωρίς πινακίδες.

I Can't See Your Face in My Mind Μια εσωτερική, μελαγχολική βουτιά στη μνήμη. Υπάρχουν τραγούδια που καταλαβαίνουμε μόνο όταν κάτι μέσα μας έχει ήδη ραγίσει λίγο.

When the Music's Over Η μεγάλη έξοδος. Οι Doors δεν νοιάζονταν απλώς για το πώς θα ακουστεί η μουσική, αλλά για το τι θα συμβεί μέσα σου όσο την ακούς.

Γιατί επιστρέφουμε ακόμα εδώ;

Το Strange Days δεν γεννήθηκε από τέσσερις ίδιους ανθρώπους, αλλά από τέσσερις διαφορετικούς κόσμους: έναν jazz πιανίστα (Ray Manzarek), έναν flamenco κιθαρίστα (Robby Krieger), έναν jazz ντράμερ (John Densmore) κι έναν ποιητή (Jim Morrison). Ο Morrison ήταν η «πόρτα» που έκανε τις λέξεις εικόνες και τις εικόνες αναμνήσεις.

Πενήντα εννέα χρόνια μετά, δεν ακούμε αυτόν τον δίσκο επειδή είναι «κλασικός». Τον ακούμε γιατί εξακολουθεί να είναι ενοχλητικά ζωντανός.

Κάποια μουσική δεν είναι απλώς το soundtrack μιας εποχής· είναι το soundtrack των ανθρώπων που ακόμα ψάχνουν. Όπως μας θυμίζουν οι Doors: δεν χρειάζεται να καταλάβεις όλες τις πόρτες. Μερικές αρκεί απλώς να τις ανοίξεις...

+

* Η ιστορία πίσω από το εξώφυλλο

 Το τσίρκο στο Sniffen Court: Σε αντίθεση με τα περισσότερα εξώφυλλα των Doors, αυτό του Strange Days ξεχωρίζει ως ένα πραγματικό εικαστικό αριστούργημα. Δημιουργός του ήταν ο Joel Brodsky — ο Αμερικανός φωτογράφος με τα πάνω από 400 εξώφυλλα, διάσημος για τη θρυλική φωτογραφία του Jim Morrison με γυμνό στέρνο και ανοιχτά τα χέρια.

Η ιστορία του εξωφύλλου όμως γεννήθηκε από μια άρνηση: σε μια από τις συνηθισμένες εκρήξεις του, ο Morrison αρνήθηκε κατηγορηματικά να φωτογραφηθεί για το εξώφυλλο του άλμπουμ.

Ο Brodsky δεν πτοήθηκε. Εμπνευσμένος από την ταινία La Strada του Federico Fellini, αποφάσισε να στήσει ένα σκηνικό με καλλιτέχνες του δρόμου στο γραφικό στενό Sniffen Court στο Ανατολικό Μανχάταν:Οι δίδυμοι νάνοι που εμφανίζονται στο εμπρός και πίσω εξώφυλλο ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί.Ο ζογκλέρ ήταν ο βοηθός του φωτογράφου.Ο γίγαντας ήταν πορτιέρης σε νυχτερινό κλαμπ.Ο τρομπετίστας ήταν ένας ντόπιος οδηγός ταξί που προσλήφθηκε επί τόπου!

Επειδή το συγκρότημα δεν βρισκόταν στη φωτογραφία, ο Brodsky κόλλησε στους τοίχους του στενού αφίσες των Doors (από το οπισθόφυλλο του πρώτου τους δίσκου) για να αναγνωρίζεται η ταυτότητά τους. Το αποτέλεσμα ήταν μια από τις πιο ατμοσφαιρικές και αινιγματικές φωτογραφίες στην ιστορία της rock.

Κερασμένο ..

Strange Days || The Doors | 25 Σεπτεμβρίου 1967 «Γιατί μερικές φορές η καλύτερη βόλτα είναι αυτή που δεν ξέρεις πού θα καταλήξει...»

Kείμενο & επιμέλεια η: ✍️ Ζωή Βουζίκα, για την Xoani του Θερμαϊκού

Πηγές & Αναφορές

* **Joel Brodsky Archive & Elektra Records (1967)** Ιστορικό υλικό φωτογράφισης στο Sniffen Court και η συνεδρία «Young Lion».
* **Sunset Sound Studios (Hollywood, CA)**Τεχνικά στοιχεία για την 8-κάναλη ηχογράφηση και το Moog synthesizer .
* **Rock & Roll Bordel! (Patrick Betaille)** Χρονικό του εξωφύλλου και η επιρροή από το *La Strada* του Federico Fellini.
* **Library of Congress & The Doors Archives** Στοιχεία για τη μουσική σύνθεση του συγκροτήματος.