Η μαγεία της αυτοψίας  Δεν υπάρχει τίποτα πιο μονότονο από το να περιγράφεις την καθημερινότητα. Τα ίδια πατήματα, οι ίδιες εικόνες, σαν ένα μυαλό στερημένο κολλημένο πάνω σε οθόνη. Μια λεπτή σιλουέτα που πασχίζει να περάσει από ολοένα στενότερα ανοίγματα, σαν ρίγα παντελονιού ξεχασμένου σε γιορτές αποκριάτικες. Προχωράς όλο και πιο σίγουρα μέσα στην ασφάλεια της συνήθειας, στην κοινότυπη φράση, στα γνωστά βιβλία, στις ίδιες πληροφορίες. Νιώθοντας προστατευμένος, προσεκτικός, κάνεις χρήση τις ίδιας ανάσας του εύκολου θυμού και της ήπιας μετάβασης. Κάπου-κάπου όμως κάτι έρχεται να διακόψει την αυτοψία. Ένα κάδρο αλλιώτικο, ανεπαίσθητα διαφορετικό. Και τότε αλλάζεις τα επεισόδια. Ψάχνεις, φτιάχνεις, ανανεώνεις το πορτρέτο και την τεχνική. Αυτό το ''κάτι'' που έρχεται για λίγο, μόνο για λίγο Είναι αυτό, που καθορίζει την μαγεία,  είναι η μόνη αλήθεια της αυτοψίας μας. Κείμενο: Βαγγέλης Βαλάσης 

  Γράφει ή Ζωή Βουζίκα  Glitter, Κόσμος & Η Τόλμη της Χαράς Ας ξεκινήσουμε ελαφριά. Το καρναβάλι είναι η μοναδική περίοδος του χρόνου που μπορείς να εμφανιστείς με παγιέτες στο φαρμακείο, να χορεύεις στο φανάρι και να φοράς glitter Τρίτη πρωί, χωρίς απολογία. Panagiota Kokkinou  Ή σχεδόν χωρίς... Όμως, τα τελευταία χρόνια, κάτι έχει αλλάξει.  Οι πόλεις στολίζονται. Οι μπάντες παίζουν. Οι στολές κυκλοφορούν.  Αλλά η διάθεση του κόσμου δεν είναι πάντα η ίδια. Είμαστε η εποχή με παγκόσμια γεγονότα που βαραίνουν. Οικονομικές πιέσεις. Πολιτικές εντάσεις. Κοινωνική αβεβαιότητα. Που ζυγίζεις λοιπόν τη χαρά μέσα σε όλα αυτά;  Η χαρά δεν είναι αυτονόητη, είναι συνειδητή επιλογή. Ίσως γι’ αυτό το καρναβάλι σήμερα καθώς και κάθε λόγος ή αφορμή για χαρά, να έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Το καρναβάλι δεν είναι απλώς μια γιορτή μεταμφίεσης.  Είναι μια τελετουργία μετάβασης με ρίζες βαθιές στην ιστορία. Πολύ πριν ενταχθεί στο χριστιανικό ημερολόγιο, συνδεόταν με...

 Η μουσική μας ενώνει και η αγάπη απλώνεται παντού χωρίς διακρίσεις χωρίς κανόνες με μόνο κανόνα η μουσική να είναι ο οδηγός. Από όλους εμάς, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !  Υγεία, αγάπη, αγαπημένοι άνθρωποι μαζί και πολύ μουσική.  Γιατί η ευτυχία κρύβεται πάντα στα πιο απλά πράγματα ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΧΟΑΝΗΣ ΜΑΣ!

  Γράφει - παρουσιάζει, η Ζωή Βουζίκα   Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους μοιάζει με γέφυρα, οδηγώντας τους να πατούν με το ένα πόδι στο χθες και με το άλλο στο αύριο. Ο Βασίλης Τραϊφόρος είναι ένας από αυτούς. Ηθοποιός, συγγραφέας και ποιητής, με ρίζες βαθιά δεμένες στην ιστορία της ελληνικής Τέχνης, αλλά με βλέμμα που αναζητά συνεχώς το νέο. Ανιψιός της Σοφίας Βέμπο και του Μίμη Τραϊφόρου, μεγάλωσε ανάμεσα σε στίχους και χειροκροτήματα, όμως διάλεξε να σταθεί με τη δική του φωνή, σελίδα τη σελίδα, ρόλο τον ρόλο, στίχο τον στίχο . Βασίλης Τραϊφόρος Η μνήμη συνοδηγός στη ζωή και την τέχνη Στο πρόσωπο και στη φωνή του Βασίλη Τραϊφόρου κουβαλιούνται μνήμες και ιστορίες που διασταυρώνονται με την Ιστορία του τόπου. Ανιψιός της Σοφίας Βέμπο και του Μίμη Τραϊφόρου, μεγάλωσε ανάμεσα σε στίχους, μελωδίες και θεατρικά φώτα, για να χαράξει όμως το δικό του μονοπάτι: αυτό του ηθοποιού, του συγγραφέα και του ποιητή. Μεγάλωσε στον Πειραιά, σπούδασε οικονομικά, εργάστηκε χρόνια στον τραπεζι...

Κάποιες όμορφες, ειρηνικές στιγμές, που μας αγκαλιάζουν νωχελικά, θυμίζουν το μέλος*. Μια λιτή απέριττη μελωδική γραμμή που σφυρίζοντας την, η κάνοντας βουτιά πάνω σε ένα μουσικό όργανο, αφήνουμε να εκφραστεί αυτή η κατάσταση ηρεμίας , δίχως να χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε λέξεις. Η μουσική, το μέλος, είναι ο καλύτερος ''ενδυματολόγος'', αυτός που χρησιμοποιεί τα καλύτερα υφάσματα, για την κάθε φορά που ο άνθρωπος, θα χρειαστεί να καλύψει την ουδέτερη γύμνια του με σύνθετη έκφραση συναισθημάτων.  Το απόλυτα ανακουφιστικό με την κορυφαία και πιο δια-δραστική μορφή της τέχνης είναι, ότι αποτελεί και ένα αυτόνομο σύμπαν χωρίς όρια. Μπορεί να είναι μελωδική, ρυθμική, πειραματική, χορευτική, ακουστική, επιθετική, ακραία εκνευριστική η και όλα αυτά μαζί, εκπέμποντας τελείως διαφορετικά σήματα σε καθέναν από τα δισεκατομμύρια κατοίκων αυτού του πλανήτη.  Στην Πολιτεία του Πλάτωνα, αναφέρεται δια στόματος του Σωκράτη:   «Άραγε, Γλαύκων, γι’ αυτό η αγωγή με τη μουσική και την π...

 Η Στιγμή, ο Ήλιος και το Αλεύρι Πρόσωπα :  Παναγιώτης Νικολακάκος   | Cross Path & Imprint — Meet a Photographer | Συνέντευξη στη Ζωή Βουζίκα  «To να φωτογραφίζεις σημαίνει να αναγνωρίζεις —στην ίδια στιγμή και μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου— τόσο το γεγονός όσο και την ακριβή διάταξη των μορφών που το εκφράζουν.» –  Henri Cartier-Bresson Ο ακροβάτης  Δεν είναι επαγγελματίας. Δεν χρειάστηκε ποτέ να είναι. Η ματιά του προηγείται του φακού. Φωτογραφίζει πριν ακόμα σηκώσει τη μηχανή. Συλλαμβάνει το βλέμμα ενός παιδιού από άλλη εποχή στον σημερινό κόσμο, τον χορό των ζώων και των πτηνών στην καλημέρα της φύσης, και λίγο πιο δίπλα, σε κάποιο άλλο σκηνικό, ένα ηλιοβασίλεμα που μένει για πάντα. Μια πανσέληνος που βάφει το μυαλό με τις πιο έντονες αποχρώσεις του σύμπαντος. Μέσα από τη μακροφωτογραφία του, σου προσφέρει τα δώρα του πλανήτη: τον πιο παράξενο μικρό οργανισμό παγιδευμένο σε μια ιερή στιγμή της καθημερινότητάς του. Και όλα αυτά, τόσο φυσ...