Η μαγεία της αυτοψίας  Δεν υπάρχει τίποτα πιο μονότονο από το να περιγράφεις την καθημερινότητα. Τα ίδια πατήματα, οι ίδιες εικόνες, σαν ένα μυαλό στερημένο κολλημένο πάνω σε οθόνη. Μια λεπτή σιλουέτα που πασχίζει να περάσει από ολοένα στενότερα ανοίγματα, σαν ρίγα παντελονιού ξεχασμένου σε γιορτές αποκριάτικες. Προχωράς όλο και πιο σίγουρα μέσα στην ασφάλεια της συνήθειας, στην κοινότυπη φράση, στα γνωστά βιβλία, στις ίδιες πληροφορίες. Νιώθοντας προστατευμένος, προσεκτικός, κάνεις χρήση τις ίδιας ανάσας του εύκολου θυμού και της ήπιας μετάβασης. Κάπου-κάπου όμως κάτι έρχεται να διακόψει την αυτοψία. Ένα κάδρο αλλιώτικο, ανεπαίσθητα διαφορετικό. Και τότε αλλάζεις τα επεισόδια. Ψάχνεις, φτιάχνεις, ανανεώνεις το πορτρέτο και την τεχνική. Αυτό το ''κάτι'' που έρχεται για λίγο, μόνο για λίγο Είναι αυτό, που καθορίζει την μαγεία,  είναι η μόνη αλήθεια της αυτοψίας μας. Κείμενο: Βαγγέλης Βαλάσης 

  Μια διαδρομή χωρίς χάρτη, με αποσκευές λέξεις και αποκόμματα καρδιάς.  Είσοδος στη μνήμη Βουτάω στα βαθειά του συναισθηματικού μου αρχείου. Ένα ποτήρι κρασί βοηθά να ξεκλειδώσω και τις πόρτες με τα λουκέτα. Δεν έχω σκοπό να μείνω για πολύ. Ένα πέρασμα θα κάνω. Να ξεσκονίσω κάτι μισοφθαρμένες λέξεις. Να καθαρίσω κάτι κήπους που γέμισαν αγριόχορτα. Να τακτοποιήσω λίγο κάτι βιβλία με λόγια παντοτινής αγάπης. Άντε, να ακούσω και κάνα βινύλιο. Από αυτά που ζωγράφισαν στιγμές και συνέδεσαν τον ουρανό με τα άστρα και το φεγγάρι με τους ήλιους της αγάπης και του έρωτα. Ίσως ανοίξω και εκείνο το κουτί με τα αποκόμματα – εισιτήρια ένωσης και χωρισμού. Με ποιήματα και στιχάκια στο πίσω μέρος, που εκδήλωναν το μεγαλείο της συνάντησης. Μπορεί να ανοίξω και λίγο τη βαλίτσα με τα όνειρα που κουβαλούσε κάθε στιγμή. Μπορεί και όχι. Δεν θα μείνω άλλωστε για πολύ – μόνο τόσο, όσο να καταλάβω τι μου συνέβη. Η διαδρομή χωρίς χάρτη Αυτή η πορεία δεν έχει οδηγίες. Είναι το ξυπόλητο περπάτημα προς ...